Al negen maanden functioneert dit weblog niet naar behoren.
Om die reden heb ik in het verleden meerdere malen gevraagd wat er met mijn vooruit betaalde abonnementsgeld zou gaan gebeuren.

Ik kreeg het bericht terug dat alle abonnementsgeld zou worden opgeschort totdat de blogs naar behoren zouden functioneren.

Nu heeft Sanomedia echter gemeld dat ik géén geld terug kan krijgen. In ruil voor alle blog-ellende heb ik een half jaar een gratis abonnement gekregen.

Maar in dat halve jaar kon ik niets met dit weblog. Het staat vol met diacrytische tekens en 90% van de foto’s is zoek geraakt.

Sanomedia laat je dus gewoon betalen voor iets waar ze bijna niets voor leveren.

Moet ik ook mijn abonnementsgeld betalen voor een krant die wel bezorgd wordt maar waarbij de teksten grotendeels onleesbaar zijn?

Daarom een waarschuwingen voor mensen die een betaald abonnement willen nemen: bij Sanomedia is je geld niet veilig!

Bijna een heel team was gesneuveld op één cliënt.

De cliënt had als diagnose borderline. Over het algemeen ben ik niet zo van de diagnoses. Je ziet door zo’n ‘etiket’ de mens niet meer. Hij wordt een ‘wat’ in plaats van een ‘wie’. Maar bij borderline heb ik wel zo iets van: het is goed als behandelaars of begeleiders daar van tevoren van op de hoogte zijn. Want de ernstige vormen van borderline brengen grote risico’s voor begeleiders én voor cliënten zelf met zich mee. Dat komt door de destructiviteit die zo kenmerkend is voor borderline.

De cliënt had inmiddels bijna alle begeleiders ‘versleten’. Het patroon was kenmerkend. Eerst was de nieuwe begeleider de beste die er was. En de vorige was de slechtste die er ooit geweest was. Maar na ongeveer drie maanden ontstonden er ook weer conflicten met de nieuwe begeleider. En uiteindelijk werd de begeleider de deur gewezen. Ze kwam er nooit meer in! Dat is één van de controle-mechanismen van mensen met borderline: de ander komt er nooit meer in!

Hoe ga je daar nu als begeleider mee om? Eén van de vuistregels bij het omgaan met mensen met borderline-problematiek is dat je als begeleider niet op eieren moet gaan lopen. Je moet een wat ontspannen, laconieke stijl hanteren, met een lage expressed emotion.

Maar ja, dat kan ik gemakkelijk zeggen van achter mijn veilige bureau. De werkelijkheid is heel wat complexer. Bovendien: als je hoort hoe complex de begeleiding is, waar haal je dan nog die ontspannen houding vandaan? En dat des te meer als je weet dat je ook zo maar aangeklaagd kunt worden…

Er werd een nieuwe begeleider ingewerkt. Door de enige begeleider die nog een ingang had en die het opmerkelijk lang had volgehouden. De nieuwe begeleider werd er onzeker van. Want zó goed als die andere begeleider wist hoe er begeleid moest worden… “Dat red ik nooit!” Dat is inderdaad ook vakwerk, wat die begeleider kan en aan kan. Daardoor heeft ze het zo lang vol gehouden.

En toch… wat hier gebeurde was een afspiegeling van de complexe relatie met een cliënt met borderline. De nieuwe begeleider was, vergeleken met de ervaren begeleider, degene die nergens voor deugde, die niets voorstelde. Dat waren niet de woorden van de vertrouwde begeleider, maar zo ervoer de nieuwe begeleider het.

Wat ze eerst nodig heeft is om uit dat zwart-wit-denken te komen. Ik ben geen slechte begeleider omdat de andere begeleider zo goed is. Ik ben op mijn manier een goed-genoeg begeleider.

Henny Struik stelt in het boek ‘Niet ongevoelig’ (over vrouwen met autisme) dat veel vrouwen met autisme ten onrechte een andere diagnose krijgen, zoals borderline. Volgens haar missen de diagnostici van de GGZ veel te vaak de diagnose autisme bij vrouwen, omdat ze bij autisme aan een mannelijke stoornis denken. Bovendien ziet autisme er bij vrouwen anders uit dan bij mannen.

Voor een stukje zou Struik gelijk kunnen hebben, maar voor een ander deel pakt ze haar verhaal ook weer te massief op. Ze lijkt veel te veel vanuit het autisme te willen verklaren. Maar het is niet óf-óf, veel vaker is het én-én. Maar daarbij kan het wel best eens zo zijn dat er inderdaad in de vroege jeugd sprake was van autistische kenmerken.

Doordat de omgeving onvoldoende ingesteld was op het autisme ontwikkelde zich vervolgens een persoonlijkheidsstoornis. Of depressieve kenmerken of een burn-out als gevolg van overvraging.

Henny Struik noemt bijvoorbeeld een vrouw die van jongs af aan het gevoel had dat ze geadopteerd was. Ze hoorde er niet echt bij. Alsof ze een vreemde was in het gezin.

Een andere mevrouw kan tot in detail allerlei jeugdherinneringen vertellen. Mensen met autisme hebben vaak een fotografisch geheugen dat veel verder terug gaat dan bij andere mensen. Iemand met autisme kan soms dingen vertellen van wat er gebeurde op 2½ jarige leeftijd, zonder dat dit verhaal gekleurd is door verhalen van anderen. Mensen zonder autisme weten die gebeurtenissen niet, of ze hebben het van horen zeggen en kleuren het vervolgens als hun eigen ervaring in.

Of de mevrouw die minitieus over geuren kan vertellen. Ze heeft daarnaast buitengewoon scherp gehoor. Iedere nacht wordt ze om 03.20 wakker van een goederentrein die het dorp passeert.

Bij al deze vrouwen waren en zijn enkele kenmerken van autisme aanwezig. Maar ze hebben in de hulpverlening een andere diagnose gekregen. Vreemd is dat niet. Zo kun je bij de eerste mevrouw ook denken aan een hechtingsstoornis. Of aan een schizotypische ontwikkeling.

Mensen met een ijzersterk geheugen hebben ook een probleem. Je kunt maar beter af en toe wat vergeten. Want deze mensen hebben de neiging om alles (maar ook: iedereen) onder controle te houden. Dat kan leiden tot trekken van borderline.

Kijk je op een ontwikkelingsdynamische manier naar deze ontwikkeling, dan zie je kwetsbare kinderen (met trekken die bij autisme passen), die een speciale omgeving nodig hebben. Maar de gemiddelde omgeving is niet zo speciaal. Het gevolg is dat ze in hun ontwikkeling vastlopen, met bijvoorbeeld naast hun autisme een persoonlijkheidsstoornis, een depressie, een hechtingsstoornis, enzovoorts.

Het is dus én-én, en niet óf-óf.

Wat zijn kenmerken van het totale disfunctionele gezinssysteem? Vier belangrijke kenmerken op een rijtje…

1. De gezinsleden proberen onafhankelijk van elkaar te functioneren. Het liefst gaan ze hun eigen gang. Deze onafhankelijkheid is geen gezond emotioneel verschijnsel, maar een gevolg van het feit dat men zich bij elkaar niet veilig voelt. Men mijdt dus elkaar. De gezinsleden zijn zeer kritisch tegenover elkaar. Iedereen heeft het gevoel dat hij of zij op eieren moet lopen. De vlam kan zomaar weer in de pan slaan, iedere opmerking kan verkeerd uitpakken. Er zijn ook kinderen die jarenlang het contact met de familie verbreken.

2. Hoewel de onderlinge band tussen de gezinsleden zwak is wijt men de problemen aan de boze buiten-wereld. x93We wonen in een slechte buurt, de onderwijzer begrijpt ons kind niet, de buren gedragen zich negatief, de mensen in de kerk zijn achterbaks, de hulpverlening deugt nietx94. De kinderen krijgen vaak een boodschap mee om anderen niet te vertrouwen: x93Blijf maar uit de buurt. Je weet hoe Oom Gerard isx85.x94

3. Onderling wordt er tussen de gezinsleden weinig informatie uitgewisseld. Toch denkt, voelt en spreekt men voor elkaar. Gezinsleden vullen in hoe de ander denkt en voelt zonder de ander gesproken te hebben. Vaak verwijt men elkaar dat er geen contact gezocht wordt. Mevrouw Veenstra verwijt haar broer dat hij nooit op bezoek komt terwijl zij ook nooit het initiatief heeft genomen om hem op te zoeken.

4. In disfunctionele gezinnen is veel vaker dan in andere gezinnen sprake van psychische en psychosomatische klachten. Vaak zijn meerdere kinderen in het gezin om psychosociale redenen x91in therapiex92. Er is veel vaker dan in andere gezinnen sprake van vage lichamelijke klachten, die bovendien slecht behandelbaar blijken te zijn (bijv. moeilijk instelbare diabetes, langdurige rugklachten zonder duidelijke medische oorzaak).

Het onderzoek heb ik aan anderen overgelaten, zoals aan Dirk Jan Snel die zeer gedegen onderzoek heeft gedaan.

Zie: http://jandirksnel.wordpress.com/

Wat klopt er wél of niet aan de rapportage van Lex Runderkamp?
En wat zijn de gevolgen?

Inmiddels is de reportage van Runderkamp in het arabisch vertaald.
En wat verschijnt er in beeld? Een poster met Wanted!
In deze context staat dit gelijk met een aansporing tot moord.
Op wie? Op Paus Shenouda III, de leider van de Koptische kerk.

Natuurlijk wast Lex Runderkamp zijn handen in onschuld.
Hij is er immers niet verantwoordelijk voor wat anderen met zijn reportage doen?
Waarschijnlijk was hij wat naief tijdens het maken van de reportage. En heeft hij niet door gehad hoe gemakkelijk uitspraken hier de lont in het kruitvat kunnen zijn, met als gevolg een massamoord.

Maar dat hij (ondanks inmiddels allerlei bewijzen dat zijn bronnen niet zo betrouwbaar zijn geweest) toch zijn standpunt blijft herhalen getuigt van een grote mate journalistieke zwakheid.