Helaas is na bijna vijf maanden de migratie van mijn weblog nog steeds niet op orde.
Inmiddels ben ik bij WordPress een ander weblog begonnen.
Je kunt mij vinden op www.henk50.wordpress.com
Zie je daar!
WordPress
Reply
Category Archives: Diversen
Langs de Tjonger
Oorverdovend is de stilte in de Weeren, het zuidelijke deel van de Polder Oldelamer. Eigenlijk wist ik niet dat er in Nederland nog zoveel rust en stilte mogelijk is, behalve misschien in enkele buitendijkse gebieden.
Uiteindelijk kom ik uit bij een fietspad langs de Tjonger (ook wel de Kuinder genoemd). Daar vaart af en toe een plezierjacht en dat leidt toch weer tot wat meer onrust. Eigenlijk zouden hier alleen fluisterboten moeten zijn toegestaan.Wat wxe9l stil is is de veerpont over de Tjonger. Het kost heel wat zweetwerk om de zelfbedieningspont naar mijn oever te krijgen. Na een paar minuten moet ik zorgen dat hij toch weer even terug naar de (over)kant gaat, want er komt net een plezierjacht aan. Een aanvaring lijkt mij een duur grapje. Ook weet ik niet of de W.A.-verzekering zulke schade dekt. "Man (60) brengt plezierjacht op Tjonger tot zinken."
Uiteindelijk kom ik al hijgend maar wel behouden aan de overkant. Via het dorpjes Rotstergaast en Nieuweschoot kom ik uit in het uitgestrekte Heerenveen. Deze plaats bestaat voornamelijk uit nieuwbouwwijken, alleen langs de oude hoofdwegen vind je nog wat meer historische bebouwing.
Ik fiets door het oude dorp Heerenveen, in feite een voormalige veenkolonie en ik breng nog even een bezoekje aan kennissen in de nieuwbouw in de buurt van het station. In het 'oude' centrum van Heerenveen vind je de Crackstate. De naam heeft niets te maken met het zwaar verslavende middel crack. De vroegere eigenaar van deze stins had als achternaam Crack.
Net als het begint te regenen ben ik op het station van Heerenveen. De fietsteller heeft er 85 kilometer bij opgeteld.
De eerste intercity naar Zwolle neemt mij niet mee, er is geen plaats voor de fiets. Bij de tweede intercity smokkel ik mijn fiets in een halletje waar geen fietsen mogen staan. De conducteur laat zich tot Zwolle niet zien.
Weststellingwerf
 Na de Weerribben fiets ik via een brug over de Linde de provincie Friesland binnen. Hoewel ik daar nooit heb gewoond zijn de Friese genen wel zxf3 sterk dat deze provincie eigenlijk mijn thuisbasis is.
Vastomlijnde plannen omtrent een doel voor deze fietstocht heb ik nog steeds niet. Wel wordt de lucht steeds donkerder. De regen (en het onweer) die het KNMI voorspelde lijkt niet meer zo ver weg te zijn. Dus moet ik geleidelijk wel in de buurt van een station uitkomen. Regen is niet erg, maar onweer in het open land kan gevaarlijk zijn.
Eerst fiets ik nog een eindje naar het westen. Daar liggen binnen de gemeente Weststellingwerf een reeks dorpen die samen in feite een lintdorp vormen.
Het eerste dorpje is Spanga. De kerk is hier verdwenen. Wat resteert is een begraafplaats met een klokkenstoel. Je zult het misschien niet geloven, maar dit dorp met 200 inwoners is door de muziek op de kaart gezet: de Opera Spanga (zie: http://www.operaspanga.nl). Ook bevindt er hier zich een ooievaarsdorp. Hoewel het aantal inwoners van dit gebied geleidelijk daalt is er dus nog hoop voor de toekomst.Na Spanga volgt Scherpenzeel, deze keer niet in Gelderland, maar in Friesland. Ook dit dorp (met ruim 400 inwoners) heeft zichzelf op de kaart gezet. Hier groeide namelijk de stichter van New York op: Peter Stuyvesant. Toch staan er hier geen wolkenkrabbers, het is allemaal zeer landelijk.
Af en toe fiets ik door de dorpen en dan weer over een smal fietspad dat kilometers lang door het veengebied van de Rottige Meenthe loopt. Beide routes zijn aardig om te fietsen.
In Munnekeburen heeft de tand des tijds de kerk aangetast. Het ziet er allemaal nogal verwaarloosd uit. Maar de kerk is wel het enige rijksmonument in dit dorp met 400 inwoners, dus daar moeten ze wel zuinig op zijn. Zo te zien is het niet meer in gebruik als kerkgebouw, want de leden van de PKN uit de zes dorpen in dit gebied kerken in Scherpenzeel.
 Na Munnikeburen fiets ik de grote leegte van de Polder Oldelamer binnen. Op een afstand van drie kilometer fiets ik langs geen enkel huis of boerderij en ik kom geen enkele auto tegen. Je hoort alleen de vogels en het gezoef van mijn fietsbanden…Â
De Weerribben
Na Blokzijl fiets ik eerst over de voormalige zeedijk langs de Zuiderzee.
Daarna fiets ik het natuurgebied Weerribben in, een uitgestrekt veengebied met stroken land, afgewisseld door water. Midden in dat gebied ligt het dorpje Kalenberg. Aan de zuidelijke zijde van de Kalen-bergsegracht loopt een fietspad met smalle bruggetjes waar vast wel eens een fietser - dankzij een onhandige manoeuvre – te water wordt gelaten.Mijn hobby is tegenwoordig om zonder kaart gewoon maar ergens te fietsen. Ik let ook niet op de borden. Je komt altijd wel ergens uit. Hoewel er in dit veen-gebied ook wel aardig wat wegen doodlopen. Maar voor fietsers is een aantal oude paden verhard en soms ook doorgetrokken, zodat je van hier naar daar kunt fietsen.
Zo kom ik uiteindelijk in daar terecht. Het blijkt het dorpje Ossenzijl te zijn. Net als Kalenberg lijkt ook dit dorpje voor een groot deel te leven van het water-toerisme. Dat levert in ieder geval lange wachttijden voor de brug op, waarbij de beste stuurlui aan de wal staan…
Fietstunnels (1)
Als je bruggen op de foto's kunt zetten, dan kan dat ook met tunnels.
Het zijn er niet zoveel in Nederland, maar er zijn er toch wel een paar. Ik beperk me tot fietstunnels.
Dit is xe9xe9n van de fietstunnels op het terrein van Schiphol. Er is nauwelijks sprake van een helling. Je rijdt er in en je fietst er met bijna dezelfde snelheid weer uit.
Wat er boven je hoofd zit zie je op de volgende foto.
Blokzijl
Inmiddels is de wind naar het noorden gedraaid.
Dat is altijd meegenomen als je bedacht hebt dat je nog een oud stadje wilt bezoeken. Dat ligt 'toevallig' noordelijk van Vollenhove. Dus dit is een mooie kans om mijn kuitspieren te trainen.
Dat oude stadje is Blokzijl. De weg naar Blokzijl is een lage dijk die voert door landelijke dreven. Het verkeer bestaat voornamelijk uit vijftig-plussers met electrische fietsen & uit vliegen die aan de linkerkant van de weg vliegen en mijn ogen, neus en mond belagen.
Halverwege Vollenhove en Blokzijl passeer ik het gemaal A.F. Stroink. Wie die meneer was heb ik niet onderzocht. Maar het gemaal doet zijn werk: water wegpompen uit de laaggelegen polders. Blokzijl is een werkelijk zeer parmantig stadje. Het verkeer zit er hopeloos vast en dat heeft ook zijn charmes. Maar ook zonder verkeer is het een bijzonder plaatsje. "Met zijn grote havenkom, gedrongen bebouwing en vele oude huizen heeft het plaatsje een bijzonder eigen karakter." (citaat uit Kunstreisboek voor Nederland).
De naam Blokzijl verwijst naar de sluis (is: zijl) waar het water van de Steenwijker Aa richting Zuiderzee stroomde. In de 80-jarige oorlog werden sluis en omgeving versterkt om de Spanjaarden te beletten Steenwijk in te nemen. Want die Spanjaarden, dat waren geen lieverdjes.
Opvallend is de compacte bouw van het stadje. Op een zeer klein oppervlak vind je hier een groot aantal monumenten. Een paar fragmenten zie je op de foto's op dit blog.
De huizen op de onderste foto staan aan de voormalige zeehaven van Blokzijl. De bouw laat zien dat de plaats een periode van grote welwaart heeft gekend. Vanuit de haven werd o.a. turf over de Zuiderzee naar Amsterdam getransporteerd.
Vollenhove
Het aardige van het niet plannen van je fietsroute is dat je de hele dag verrassingen tegen komt.
Ik was helemaal niet van plan om door Vollenhove te fietsen, maar toen ik de Noord-Oostpolder verliet kwam ik er toch terecht.
Hoewel mijn zwager jarenlang in Vollenhove woonde (mijn schoonzus trouwens ook) kende ik het oude stadje eigenlijk nauwelijks. Ze woonden in een buitenwijk en wij kwamen en gingen met de bus die niet door het centrum reed.
In tegenstelling tot wat sommige mensen beweren komt Pieter van Vollenhoven hier niet vandaan, hij groeide in de Randstad op.Vollenhove is een oud stadje dat tot de jaren '30 aan zee lag. De Grote Kerk ligt pal aan de oude vissershaven. Het klotsen van de zee is nu vervangen door het ruisen van het graan en de bossen in de Noord-Oostpolder. Daarmee is Vollenhove van een eindpunt een plaats onderweg geworden. Vollenhove is met ruim 4000 inwoners xe9xe9n van de grotere plaatsen in de regio.
In Vollenhove struikel je over de monumenten. Het is werkelijk een monumentaal stadje. De meeste beschermde rijksmonumenten vind je aan de parallel aan elkaar lopende Bisschopsstraat en de Kerkstraat. En natuurlijk aan het Kerkplein, waar ook de Grote- of Sint Nicolaaskerk staat. Zeer uitgebreide informatie over dit kerkgebouw vind je op: http://www.henkvanheerde.nl/vollenhove/Grotekerk/grotekerk.htm
Naast de Grote Kerk is er ook nog een Kleine Kerk die eigenlijk ook nog best groot is. En de Heilige Geestkapel aan de Kerkstraat (op de foto hierboven).
De foto's nam ik in de Kerkstraat en het verlengde van de Kerkstraat (de Doelenstraat). De Bisschopsstraat heb ik maar over geslagen. Ik kan niet aan de gang blijven. Per slot van rekening moet ik ook nog ergens bij een station uit komen om de trein terug naar Alkmaar te nemen…
Oud en nieuw land
Op het Kampereiland wonen ongeveer 500 mensen. Het land doet er nog authentiek aan (als je de autoweg wegdenkt). Maar ondertussen hebben de agrarixebrs ook wel stevig gemechaniseerd.
Je vindt er boerderijen zoals op de bovenste foto. Het ene gebouw is o.a. het woonhuis, maar aan de achterzijde bevindt zich de stal. En het andere deel van de boerderij? Ik heb geen idee. Ik ben niet binnen op de koffie geweest en ik heb ook geen boek over boerderijen geraadpleegd. Misschien kan xe9xe9n van de bewoners van dit gebied mij uit de droom helpen…
Waarom de deur van de achterzijde van het woonhuis uit zijn scharnieren is gerukt is mij trouwens ook niet bekend. De tornado was vorige week niet op het Kampereiland, maar in Noord-Oost Friesland.
Vroeger hoorde je hier de zoute zee klotsen, maar tegenwoordig fiets je over een brug de provincie Flevoland binnen. In een artikel in het Nederlands Dagblad werd vorige week vermeld dat deze provincie de meeste natuur heeft van alle provincies in Nederland.
Daar mag je natuurlijk aan twijfelen als je een twijfelaar bent, maar ik ben iedere keer weer onder de indruk van Flevoland. Het is bepaald geen kale of eentonige provincie. Met name de Noord-Oostpolder vind ik heel aardig om te befietsen. Je kunt er heel groen van dorp naar dorp fietsen. Wel zijn er in de afgelopen jaren heel wat populieren gesneuveld als gevolg van de iepziekte.
Het eerste dorp waar ik door kom is Ens. In bijna alle dorpen vind je drie kerken, waarvan eentje niet meer als kerk in gebruik is. Zoek je nog een kerkorgel, dan kun je hier op zoek gaan. Helaas zijn de foto's van Ens gesneuveld als gevolg van een onhandigheid met het fototoestel.
Vanuit Ens fiets ik naar het oosten. Bovenstaande foto geeft een beetje een beeld van het landschap in de Noord-Oostpolder.
Het volgende dorp is Kraggenburg. Je fietst hier werkelijk tegen een muur van bos op. Dat bos is aangelegd aan de oostrand van de Noord-Oostpolder, tegen de Kop van Overijssel aan. Na een halve eeuw is het echt een volwassen bos geworden.
Natuurlijk moet de polder ook ontwaterd worden. Een gemaal regelt de afvoer van water vanuit de laaggelegen polder. De sluizen zorgen ook dat de pleziervaart hier de polder kan verlaten.
Naar de rechter
Op 22 november moet ik mij voor de rechter in Euskirchen verantwoorden.
Om 9 uur moet ik mij melden. Daarbij moet ik er rekening mee houden dat ik ook nog door een scan moet, gefouilleerd zal worden en mij moet legitimeren.
Dat alles heeft te maken met het feit dat de eigenaar van de Hyundai die mij op 20 februari van mijn fiets & mijn sokken reed vind dat ik de oorzaak ben van de schade aan zijn auto.
Het was inderdaad waar dat ik aan de verkeerde kant van het fietspad reed. Het was een (voor mij) onduidelijke situatie. Ik was net naar links verwezen en moest nu weer naar rechts. Daarbij waren de borden niet duidelijk. In Nederland zou de gemeente aansprakelijk zijn gesteld.
Omdat ik op een voorrangsweg reed met stopborden vanuit de zijstraat meende ik dat ik voorrang had op de auto die aan kwam rijden. Hij remde wel af waardoor ik dacht dat ik door kon fietsen. Daarna gaf hij weer gas. Met als gevolg dat ik met een ferme klap geraakt werd.
Toen ik op straat lag was het eerste wat de automobilist zei dat ik aan de verkeerde kant van de weg reed. Over het negeren van de stopborden heb ik hem niet gehoord. Ook in latere correspondentie blijft hij bij zijn mening dat de aanrijding helemaal mijn schuld was. "De aanrijding was niet te voorkomen, omdat de fietser aan de verkeerde kant reed. Daarom wordt de fietser verordineerd de schade betalen."
Op zichzelf zou je je de moeite van allelei toestanden bij de rechter kunnen besparen. Gewoon de schade betalen, dat is goedkoper. Maar dat zou geen recht doen aan de situatie. Ook niet trouwens aan de duizenden euro's aan schade die ik inmiddels heb opgelopen. En dan heb ik het alleen nog maar over gederfde inkomsten. Niet eens over de lichamelijke gevolgen…
Kampereiland
De brug in Kampen (zie de blog van zaterdag) vormde het startpunt van een fietstocht die ik vorige week maakte.
's Morgens had ik geen idee waar ik zou gaan fietsen. Ik stapte om half acht in de trein. Uiteindelijk kwam ik in Kampen uit. Daar moest ik weer bedenken waar ik nu eens heen zou fietsen. Ik besloot niets te bedenken, maar gewoon maar op de fiets te stappen. Een kaart had ik niet bij me, dus er was ruimte genoeg voor verrassingen.De dijk op de rechteroever van de IJssel biedt een prachtig zicht op het vroeger zo machtige Kampen. De stad was zxf3 rijk dat er weinig belasting bij de inwoners werd geheven. Dat zorgde weer voor nieuwe aanwas van allerlei vormen van dienstverlening en daarmee ook weer voor nieuwe werk-gelegenheid.
Op de brug/sluis over het Ganzendiep kijk ik links richting de stad. Rechts liggen de polder Mastenbroek met zijn rechte lijnen en de polder Kampereiland, met kronkelende wegen en dijken.
Het Noorddiep vormt xe9xe9n van de zijstromen van de IJssel in dit prachtige natuurgebied van de IJsseldelta. In een boek van mijn vader (uit 1950) stond een bijna identieke foto van dit water. Alleen is mijn foto in kleur en die foto was in zwart-wit genomen.
Gelukkig zijn er nog stukjes Nederland die niet veel veranderen…