Vandaag start een serie van 12 afleveringen over kleine dorpen.

Dat het er 12 zijn komt doordat Nederland twaalf provincies heeft.

Uit iedere provincie wordt één dorp uitgelicht.

We beginnen in de provincie Groningen.

 Nee, Bellingwolde is lang niet het kleinste dorp van de provincie Groningen.

Krassum, dat ik ook ooit eens beschreef, telt maar twee boerderijen.

Bellingwolde is heel wat groter, maar niet erg bekend. Eigenlijk is dat niet terecht, want Bellingwolde is een mooi dorp. Opmerkelijk is dat het weekblad Elsevier de gemeente Bellingwedde tot de slechtste gemeente van Nederland benoemde. De burgemeester (met een opvallend grote snor) is het daar niet mee eens. En de plaatselijke raadsleden kijken opvallend vrolijk uit hun ogen. Het is kennelijk maar hoe je het bekijkt. En wij vonden Bellingwolde dus in ieder geval een mooi dorp.

 De naam Bellingwolde verwijst naar wold, naar bos dus. De meeste mensen denken bij de provincie Groningen aan een weids landschap met vlakke akkers. Maar dat is het Hoogeland, het land tegen de Waddenzee aan.

Een groot deel van de provincie is echter bedekt door bossen. Het lijkt hier af en toe de Veluwe wel. Kijk je wat beter, dan zie je dat de rijen bomen de suggestie wekken van bos. Het is het zogenaamde coulissenlandschap. Tussen de bomenrijen bevinden zich beschutte percelen land.Ook In Bellingwolde staan opvallend veel bomen. We regenden er behoorlijk nat, terwijl het al een kwartier droog was. Dat kwam door de nadruppelende bomen. Bellingwolde ligt (evenals een aantal andere groene Groningse dorpen) op een zandrug.

 Bellingwolde is een vier kilometer lang lintdorp tegen de grens met Duitsland aan. Het dorp telt  samen met genabuurde omringende dorpen ongeveer 3500 inwoners. Even ten oosten van het dorp bevindt zich het Vereenigd of B.L. Tijdenskanaal, dat bij Nieuweschans aansluit op de waterverbinding met de Dollard. Fiets je de brug over het kanaal over, dan ben je een paar honderd meter van de Duitse grens. In het dorp bevindt zich de historische Magnuskerk. Ook vind je er het rechthuis. In het noorden van het dorp is nieuwbouw, verder heeft het dorp zijn landelijke en historische uitstraling behouden.

 Aan het eind van de 19^e eeuw was het graan erg prijzig. Het brood werd dus duur betaald. De vruchtbare grond rond Bellingwolde leverde heel wat mud aan graan op. De boeren profiteerden daar van en dat is nog steeds te zien aan de kapitale boerderijen in het dorp (dat tevens beschermd dorpsgezicht is). Eén van die boerderijen zie je op de foto. De keerzijde van deze welvaart was de enorme armoede onder de landarbeiders. Twee maal brak er een opstand uit. 

 

Aan de Maas in Limburg ligt een aardig plaatsje.

Het is eigenlijk best een gewoon dorp, hoewel er zich ook een duur restaurant bevindt.

Wij aten er in een eenvoudig eethuis met bijzonder goede gerechten.

Het plaatsje heet Broekhuizen.

Broekhuizen heeft een redelijk oud centrum met een aantal straten er om heen. 

En natuurlijk de kerk in het midden.

Vanuit Broekhuizen kun je met de PV (plaatselijke veerboot) de Maas oversteken. Dan hoef je nog maar een klein eindje te fietsen naar een toeristische trekpleister: Arcen.

Als je dat plaatsje tenminste haalt, want eerst passeer je nog een bekende bierbrouwerij…

 Eigenlijk is dit geen tunnel, maar een acquaduct.

Maar ik neem hem toch even mee in het rijtje fietstunnels.

Uit mijn werk in Hoorn stapte ik op de fiets en reed in 3xbd uur naar Lelystad. 

Bij Enkhuizen begint de dijk naar Lelystad. Ooit bedoeld als noordoostelijke dijk van de Markerwaard, maar die polder is er nooit gekomen. Misschien komt dat nog eens als Almere ook geen kant meer uit kan.

Omdat de brug vanwege de vele pleziervaart erg vaak open stond heeft men hier een acquaduct gebouwd. Boven je hoofd klotst het water en zie je de masten van de plezierjachten.

 Rijkswaterstaat ontwerpt ook saaie bruggen.

Zoals deze 650 meter lange brug over de Krammersluizen in de Philipsdam (tussen Sint-Philipsland en de dam van Schouwen-Duiveland naar Goeree-Overflakkee).

De sluizen zelf zijn wel een eervolle vermelding waard. Dankzij een ingenieus bedacht systeem stroomt er hier nauwelijks zout water vanuit de Oosterschelde het zoete Volkerak binnen.

Dit is het hefmechanisme van de brug over de IJssel in Kampen.

De Hanzestad Kampen was in de 15e eeuw een machtige stad die allerlei buren en zelfs de bisschop tartte met de bouw van een houten brug over de IJssel. Door ijsgang en brand moest er iedere keer weer een nieuwe brug gebouwd worden, maar de Kampenaren gaven de moed niet op. De huidige brug is de laatste in een lange reeks van bruggen die hier hebben gelegen.

De vorige versie heeft het lang uitgehouden. Er is ook lang over gedebatteerd wat voor nieuwe brug er gebouwd zou kunnen worden. Want die oude brug was wel beeldbepalend. De nieuwe brug dateert uit 1998. Er zijn nxe9t geen ongelukken gebeurd met de oude brug, maar het gevaarte was wel wat gammel geworden.

Wil je met de trein naar Kampen, dan stap je in IJsselmuiden uit en loop je over deze nieuwe brug de historische binnenstad in. 

 Deze keer een rijtje foto's met niet zoveel tekst.

Men neme 'een blokje om' in Den Haag via Hoogstraat, Noordeinde en Denneweg. Kijk ondertussen niet naar de inhoud van de vitrines en etalages, maar naar de bouwstijlen van de winkelpanden. Als je je fototoestel mee hebt en je wilt alles op de foto zetten, dan blijf je hier aan de gang.Je ziet hier erg veel bouw die verwant is aan de Jugendstil en de Art Niveau, twee aan elkaar verwante stromingen die opkwamen rond de eeuwwisseling van de 19e naar de 20e eeuw.Bij de Jugendstil zie je in de architectuur veel elementen terug uit de schilder-en de beeldhouwkunst. Men spreekt wel van toegepaste decoratieve kunst in de architectuur.Opvallend zijn de golvende lijnen ('het zweepslagmotief') en de versieringen in de gevels, die ook vaak doen denken aan het werk van de kunstenaarAlfons Maria Mucha.

 Van dit type bruggen zijn er nog maar vijf in Nederland. Ze liggen allemaal in het Noordhollands Kanaal.

Opmerkelijk is dat ik zeg: in het kanaal. Want zo voelt het ook. De brug ligt eigenlijk in het water.

Als de brug open gaat gaat er niets open: het middelste deel van de brug (het vlot) wordt weg gevaren.

Dit is de vlotbrug van Koedijk op twee kilometer afstand van ons huis. Weer twee kilometer verderop is een nieuwe vlotbrug voor fietsers in aanbouw (dat is de vijfde vlotbrug).

Vroeger lagen er veel meer vlotbruggen over het Noordhollands Kanaal. Ze waren nogal berucht omdat vrachtauto's nogal eens met de onderkant vast kwamen te zitten op de knik in de brug. Ook zakte er nogal eens een vrachtauto door de brug. Dan wilde het verdere verkeer ook niet meer vlotten.

De vlotbrug kan nog herkend worden in de naam van het dorp Sint Maartensvlotbrug.