In mijn vorige werk kwam ik regelmatig op adressen waar de vervuiling ernstig toe had geslagen.
Soms kon ik nergens zitten en moest ik tijdens het gesprek blijven staan. Of als ik ging zitten wist ik nooit waar ik op ging zitten. Zo bleek ik ooit in een kamer (met de gordijnen dicht) op een cavia te zijn gaan zitten. Terwijl ik toch echt niets tegen cavia’s heb. Mijn broek kon vervolgens ook in de was, want de bank was nat van de urine.
Ik was altijd benieuwd hoe het komt dat mensen zichzelf en hun omgeving zxf3 verwaarlozen. In de loop der jaren heb ik daar wel allerlei verklaringen voor gevonden. En ook verschillende vormen van aanpak. Soms hielpen ze prima, soms tijdelijk, maar het kon ook zo zijn dat je toch de verkeerde keuze maakte. De geleidelijke benadering leek meestal het beste aan te sluiten (stapje voor stapje opruimen).
Er zijn mensen die alles in huis precies willen ordenen, zoals de mevrouw die in de keuken de apparaten op alfabet heeft staan. Er mag dan ook niets veranderen. Dat gedrag wordt gezien als een (gevolg van) een dwangneurose.
Niets weg kunnen gooien
Dit verzamelen lijkt hetzelfde, maar dan omgekeerde: het niets weg kunnen gooien. Exe9n van mijn clixebnten verzamelde alle folders die door de brievenbus gegooid werden. Je wist immers maar nooit of je een aanbieding nog een keer kon gebruiken? Het hielp hem helemaal niet als uitgelegd werd dat aanbiedingen tijdelijk zijn… Het gevolg van deze verzamelwoede was dat hij een uur in de wind stonk. Hij kon zich niet meer wassen, want hij kon niet meer bij de wasbak…
Aparte stoornis (?)
In het nieuwe psychiatrische handboek DSM V wordt deze ongebreidelde neiging tot verzamelen als een aparte stoornis geclassificeerd. De oorzaak lijkt te zijn dat deze mensen (ook volgens processen in de hersenen) niet in staat zijn om onderscheid te maken wat belangrijk is en wat niet belangrijk is. Dus bewaren ze alles. Over die processen in de hersenen kun je nog wel wat discussie voeren. Feit is wel dat het vermogen tot onderscheid maken volgens andere patronen verloopt dan andere mensen zich vaak kunnen indenken.
De Stichting Xenephora organiseert op 15 november een congres over hulpverlening aan deze grenzeloze verzamelaars.
Wij lopen op het werk ook tegen iemand aan die last heeft van ‘verzamelwoede’. Ik moet zeggen: ik vind het een zeer groot probleem. Als we het woord opruimen in ons mond nemen leidt dat tot zeer grote onrust bij deze man al dan niet gepaard met agressie. Echt opruimen met hulp leidt tot weken hevige onrust. Dan zou je zeggen: ruim niet op, maar ook etensresten worden bewaard.
Deze man moet binnenkort van kamer verhuizen en ik/wij weten amper hoe we dit moeten aanpakken, wat je ook kiest, het zal grote problemen opleveren dus suggesties zijn welkom…………
In Duitsland (ja, sorry, ligt misschien nu wat gevoelig) heten die mensen “messies”. Er is daar een televisieprogramma voor waarbij er een samenwerking is met een psychologe, gespecialiseerd in Messies en een “man-met-spierballen” met een schoonmaak team. Ik vond het fascinerend.