Als je aan tegenwoordig aan westerse mensen vraagt: "Bent u Gods kind?", dan kun je als antwoord krijgen: "Ik geloof niet dat Hij bestaat, maar xe1ls Hij bestaat, dan ben ik wel Zijn kind."
Met die prikkelende start begon de dominee vanmiddag zijn preek.En hoe zit dat dan met Gods kind zijn? De redenering is als volgt: "Aardige mensen mogen naar de hemel en bijna iedereen is aardig, dus gaat bijna iedereen naar de hemel." Kennelijk nog nxe9t niet iedereen, bedacht ik tijdens de preek. Er zijn een paar uitzonderingen…
"Maar" zei de dominee, "die aardige God is niet de God van de Bijbel. Want als het allemaal zo vanzelf gaat heb je Jezus helemaal niet nodig. Het is trouwens ook niet de Allah van de Koran, de God van het Boeddhisme of van de Hindoe. Die aardige God die alles maar goed vindt is een typisch westers godsbeeld, bedacht door de westerse consument."
De dominee geloofde er niets van dat de westerse mens xe9cht denkt een kind van God te zijn. Achter de mooi gepimpte profielen op Hyves en Facebook ligt een grote angst. Wie ben ik nu werkelijk?
Ooit was er een meneer die naar tien mensen een telegram stuurde: "Vlucht! Het is ontdekt!" Het wonderlijke was dat enkele van die mensen echt onderdoken. Misschien weet je eens niet precies wxe1t, maar je bent toch bang dat er iets over jou aan het licht komt… Bang voor God xe9n bang voor de mensen.
Zo is dat al sinds Adam en Eva. Ze hadden kleren nodig om hun schaamte te bedekken. Maar het hele Oude Testament dxf3xf3r bleef die schaamte.
Pas toen Jezus stierf, tussen hemel en aarde, zichtbaar voor God en voor de mensen, toen de Romeinse soldaten zijn kleding verdobbelden, pas toen kwam daar een einde aan. We mochten weer de kleren van de Koning dragen, vrij van schaamte.
Hoe meer we dxe1t inzien, des te minder maken we onderscheid tussen rijk of arm, intelligent of minder intelligent, blank of zwart, man of vrouw. In de christelijke kerk waar we werkelijk de kleren van de Koning dragen vallen al die verschillen weg. We zijn xe9xe9n gemeente met Jezus als Koning.